Over ons

Er was eens …                                                       

Een meisje dat 35 jaar geleden werd geboren. Bij haar geboorte hebben haar ouders 2 Sealpoint-siamezen van 1 jaar oud. Dat meisje was ik en 35 jaar geleden is mijn liefde voor Siamezen ook geboren. Mijn katten van toen heetten Prokkie en Koko. Prokkie was altijd bij mij, als hij de kans kreeg sliep hij zelfs in mijn babybedje aan het voeteneind. Als kind kon ik werkelijk alles met Prokkie doen: wandelen in kinderwagen, spelen, pootjes verbinden, etc. Ook was hij heel waaks als er vreemde mensen naar mij kwamen kijken. Helaas overleed Koko toen hij 14 was en Prokkie is 20 geworden. Zo kwamen Peal (Choc.point) en Whisper (Oosters-Ebony) in mijn leven.

Toen ik mijn man (Gerold) leerde kennen op 19-jarige leeftijd, had hij niet zoveel met katten op, maar Whisper, als jong kitten, kroop steeds bij hem…

Zo kreeg ik Gerold zover, toen we gingen samenwonen, dat wij meteen op zoek zijn gegaan naar 2 Siamezen. Het werden Marley en Otis, 2 Choc.point broertjes, die op 24 april 1994 werden geboren. Eind juli zouden we hen ophalen na onze vakantie, maar op de terugweg kregen wij een pittig auto-ongeluk, waarbij ik blijvend letsel aan nek, arm, schouder en rug opliep. Begin augustus hebben we ze toch opgehaald en ik ben het eerste jaar bij hun thuis geweest, herstellende van het ongeluk. Met Otis en Marley is bij mijn man ook de liefde voor Siamezen gegroeid. Mijn man vindt dat Siamezen het dichtst bij de natuur staan. Het eigenwijze, pientere, en aanhankelijke vinden wij beiden geweldige eigenschappen.

In 2002 verhuizen wij van onze flat in Amsterdam, naar een eengezinswoning in Zaandam. Geweldig voor onze “ jongens”. Alle ruimte en een grote tuin. Maar het noodlot slaat toe. Waarschijnlijk door alle hectiek van verhuizen, komt er bij Marley een hartkwaal aan het licht. 2 maanden hebben we voor hem geknokt, maar het mocht niet baten. Mijn vriendje Marley overleed tot ons grote verdriet in oktober 2002. Ik was toen 10 dagen in verwachting.

Wij zochten meteen een nieuw maatje voor Otis, dat werd Ziggy, een Sealpoint-kater, die in november dat jaar bij ons kwam. In juni 2003 wordt dan onze dochter geboren: CHARU MARLEY. Onze katten zijn al net zo lief voor haar, als de katten vroeger voor mij!! In 2004 besluiten wij om een speelkameraadje voor Ziggy erbij te nemen, want Otis wil niet meer zo spelen. Dat wordt Jimi, een Sealpoint-kater.

Ondertussen worden mijn letsel-klachten steeds erger en ben ik in maart 2006 genoodzaakt te stoppen met het “kappersvak”. Ik heb erg veel moeite met het feit dat ik een serieuze “handicap” heb en kan niet helemaal mijn draai vinden.

Dan overlijdt op 14 juli 2006, in het snikhete zomerweer, onze kat Otis, heel onverwachts. We zijn er ziek van. Enkele weken daarna, vlak voordat ik begin aan een zwaar revalidatieprogramma, ben ik naar kittens aan het kijken op de site van Cattery Jokimasi’s. Ik schrijf in hun gastenboek over hun mooie site en prachtige kittens, en krijg gelijk een berichtje terug van Hanni. Na een aantal keer te hebben gemaild over de passie voor Siamezen, vraagt Hanni waarom ik zelf nooit ben gaan “fokken”. Dat zet mij aan het denken en op 13 oktober 2006, krijg ik mijn eerste poes, tussen al mijn je-weet-wel-katers. Zij heet Jokimasi’s Just Me Akumi, en is op 15 juli, 1 dag na het overlijden van Otis, geboren. Ze is, net als Otis en Marley, een Choc.point. Nu in 2007 hopen wij dat we uiteindelijk “ons” eerste nestje zullen hebben. Hanni is daarbij een grote hulp en beantwoordt al mijn vragen die ik als “beginner” heb.

Akumi heeft ondertussen al haar eerste U1 behaald! Maar net als Hanni vinden wij gezondheid en liefdevol omgaan met alle katten het belangrijkste. Zo vind ik, mede dankzij Hanni, langzaam mijn draai in een nieuw leven thuis, met mijn oude/nieuwe hobby.

Hanni, bedankt daarvoor!!

Yvette, Gerold & Charu